دارم میرم پیش روانشناس. با بابا حرف زدم و گفتم که باید راه خودم رو برم. اون گفت تو اصلا خودت نمیدونی باید چیکار کنی و کدوم راه رو بری، اگه تونستی بفهمی و منو توجیه کنی بهت کمک میکنم که بری سمتش... اون موقعی که میدونستم باید کجا برم چرا کمکم نکرد؟ چرا اون موقع حرفامو نشنیده گرفت؟ ناراحت و آشفته ام. نمیدونم اگه برم سمت موسیقی چی میشه. من هیچ وقت امتحانش نکردم و میترسم از اینکه به اندازه کافی خوب نباشم. انقدر میترسم که چند با رفکر کردم شاید بهتر باشه خودمو خلاص کنم از این همه هرج و مرج. احساس ناتوان بودن و بی عرضگی همش همراهمه. واقعا باید کجا برم و چی رو انتخاب کنم؟ اصلا باید ادامه بدم؟ میترسم که هیچ وقت خوب نشم. میترسم که هیچ وقت نتونم از این وضعیت بیرون بیام. حس میکنم خیلی تنهام. از این روزا متنفرم. پ.ن: آهنگ Whistle از Dreamcatcher رو دوست دارم. 

حس میکنم تا الان که زندگی کردم، تو این ۲۱ سال هیچ وقت هیچ کس بهم افتخار نکرده... یا هیچ وقت کسی نبودم که بشه بهش افتخار کرد، یا هم نمیدونم...جدی جدی حس میکنم همه رو ناامید کردم. منظورم مامان و بابام نیست، به شکل عجیبی برام مهم نیست... معلم های دبیرستانم، دوستام... احساس میکنم خیلی خیلی ضعف دارم، بدبختی اینجاست که فکر نمیکنم خودمم به خودم مفتخر باشم.از اینکه دانشآموزم رتبه اش خوب نشده ناراحت و ناامیدم، هر چند که قبلا به خودم گفته بودم این آخرشه.تو بچگیام، یه روزی خیلی خوشحال بودم، وقتی رفته بودیم بانک و بارون می اومد و همه جا تازه بود... وقتی پازل شنگول و منگول و حبه انگور خریدم حس میکردم همه دنیا مال منه، یا حس میکردم خیلی خیلی خوشحالم... الان فکر نمیکنم خودمم متعلق به خودم باشماز این زندگی بدم نیاد، دوست دارم کمتر احساس ضعف و بی عرضگی داشته باشم...

کاش میتونستم ناپدید بشم. کاش میشد در کنار این، همه آدما فراموشم کنن. این دختره خیلی خوشگله. دوست دارم مجسمه اش رو بسازم. انگشتاش، چهره اش، چشماش:) همه جاش خیلی قشنگه

خسته ام. دوست دارم برای سالها به خواب برم و چشم هام رو برای مدت ها ببندم. بدون اینکه از نرسیدن به قرارها، کلاسها و مسائل زندگیم بترسم.

I can say everything that I want when I want...